Wybiórczość pokarmowa i PKU – jak budować relacje podczas posiłków?

Wspólne posiłki są wydarzeniem społecznym. Wspaniale jest usiąść całą rodziną przy pięknie nakrytym stole. Na talerzu zbilansowany posiłek, uśmiech i zadowolenie, domownicy zjadają pełni zachwytu – scena jak z filmu. Przy wybiórczości pokarmowej i PKU niezwykle ciężko o zbliżenie się do tak wyidealizowanego obrazu – a wręcz często nie jest to możliwe. Posiłki budzą w nas emocje, a te modelują relację.

Jak atmosfera przy stole wpływa na wybiórczość pokarmową?

Przekonania o jedzeniu mają ogromny wpływ na atmosferę przy stole. Zwroty, które często są obecne to m.in.:

• „Nie wolno bawić się jedzeniem”
• „Zjedz wszystko z talerza”
• „Zjedz jeszcze jedną łyżeczkę za babcię”
• „Nie ma deseru, dopóki nie zjesz obiadu”
• „Skoro zostawiłeś połówkę obiadu to chyba nie jesteś głodny”
• „Nie wstaniesz od stołu, dopóki nie zjesz”

Schemat zazwyczaj jest podobny i prowadzi do ogromnego i powtarzającego się stresu. Odczuwamy frustrację, złość, zniechęcenie, bezradność oraz napięcie. W takich sytuacjach dobrze jest poobserwować przez kilka dni swoje emocje i reakcje, zapisać je i przeanalizować co można zrobić inaczej.

Sprawdź także: Dieta niskobiałkowa a gotowanie rodzinne – jak dostosować posiłki dla całej rodziny?

Jak zmuszanie do jedzenia zaburza samoregulację głodu?

Używanie sformułowania „zjedz jeszcze łyżeczkę”, gdy dziecko mówi, że jest najedzone i nie ma już ochoty, jest ignorowaniem poczucia sytości i ma ogromny wpływ na samoświadomość, zaufanie swoim potrzebom oraz na poczucie własnej wartości. U dziecka mogą pojawić się myśli: „Skoro moja mama wie lepiej, czy jestem głodny, czy nie, to znaczy, że ja nie mam o niczym pojęcia i nic nie wiem – pewnie inni wiedzą lepiej czego potrzebuję”.

Przeczytaj też: Wybiórczość pokarmowa u dziecka z PKU – co zrobić, gdy dziecko nie chce jeść?

Jak poprawić atmosferę przy stole?

Zmiana atmosfery przy stole zaczyna się od osoby dorosłej. Jedzenie nie jest ani nagrodą ani karą – ma zasilić organizm niczym paliwo. Ilość zjedzonego posiłku nie powinna być komentowana, ponieważ każdy ma swoje możliwości i chęci. Dziecko ma prawo jeść w swoim tempie – nie popędzamy nikogo.

Jako rodzice i opiekunowie jesteśmy odpowiedzialni za budowanie odpowiedniej relacji podczas posiłków, a zaczyna się ona od naszych emocji. Im bardziej się stresujemy, tym bardziej dziecko się blokuje. Zdradza nas najczęściej ton głosu, który trzeba kontrolować. Uspokojenie podczas posiłków to pierwszy krok do wsparcia dziecka w wybiórczości i diecie niskofenyloalaninowej. Rodzicowi oraz dziecku potrzebny jest czas i przestrzeń – nie potrzebujemy presji i przekonywania. Tworzy to warunki do samodzielnego odkrywania jedzenia, wspiera decyzyjność i pewność siebie. 

Myślę, że warto podsumować ten dział cytatem: „Mówienie zawsze szkodzi: przed jedzeniem psuje apetyt, po jedzeniu – trawienie” Sandro Pertini.

Moc dobra!